Κυκλωμένος αναζητώ μια ρωγμή να φύγω πέρα μακριά τους
σε κείνο το ακρογιάλι που το λόγω έχουν τα σπλάχνα
Να τη, να τη η ευκαιρία, τα μάτια κοιτάζουν το φιλί στο μισοσκόταδο,
τα αυτιά ακούν τον αναστεναγμό του πάθους,
οι άλλες τρεις δεν μπορούν να κρατήσουν τον κύκλο
Επιτέλους τριγυρνάω ελεύθερος χοροπηδώντας έτσι που
με
ζήλεψαν οι κουμπωμένοι και τώρα όλοι μαζί στροβιλιζόσαστε
στον άνεμο επιστρέφοντας στο λίκνο
Τριγυρνάω ελεύθερος, ντυμένος ανάερες εσθήτες
αγορασμένες σε ένα παζάρι στο Κάϊρο,
δώρο για τα χάδια που χάρισα εκείνο το δείλι,
κοντά στις πυραμίδες, λίγο πιο πέρα, απόμερα
Τριγυρνάω ανάμεσα σε αυτούς που βγήκαν
από την κουφάλα του γέρικου πλάτανου,
και τώρα, μετά την επανάσταση, πίνουν καφέ στη σκιά του
Μάταια προσπαθώ να γίνω ελευθερία,
οι αισθήσεις με βάλανε πάλι στον κύκλο.
Κάποιος όμως μου σφύριξε ότι μπορώ να μπαινοβγαίνω απ´
το κέντρο
Από εκεί, μου είπε, γίνονται τα ταξίδια