«Η επόμενη εξέγερση δεν μπορεί να γίνει με τα
κουρέλια της παράδοσης, πρέπει να γίνει με μία ποίηση του μέλλοντος……..
Η
επόμενη έκρηξη πολιτικο-κοινωνικο-πολιτιστική θα είναι από την επόμενη ποίηση.
Πρέπει να σκεφτούμε το καινούργιο. Όχι μόνο στο χώρο της ποίησης, αλλά και σε
όλους τους άλλους χώρους.»
Βασίλης Λαμπρόπουλος, ομότιμος
καθηγητής της Νεοελληνικής έδρας Κ. Π. Καβάφη στα τμήματα Κλασικής και
Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του
Μίσιγκαν σε συζήτηση με τον επίκουρο καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Νίκο Ερηνάκη με θέμα "Πέρα από την αριστερή ήττα & μελαγχολία". Η συζήτηση εδώ)
Ο κος Λαμπρόπουλος, σαν φιλόλογος, προσδιόρισε την επόμενη «εξέγερση-έκρηξη»
να γίνεται από «μια ποίηση του μέλλοντος». Πρέπει να σκεφτούμε το καινούργιο
και όχι μόνο στο χώρο της ποίησης.
Πράγματι η ελπίδα έχει να κάνει με το μέλλον και γι’ αυτό
ακούγεται πολύ ευχάριστα. Εξάλλου και η πρόοδος στο μέλλον τοποθετείται. Εκείνο
όμως που δεν προσδιορίζεται, είναι γιατί θα πρόκειται για μια «εξέγερση-έκρηξη»,
που σημαίνει ραγδαία αλλαγή. Είναι πολύ ανακουφιστικό να σπρώχνουμε κάτι στο
μέλλον, την στιγμή που αυτό που
συμβαίνει ήδη κάθε μέρα και κάθε στιγμή, υπόγεια, με δόλιο, ύπουλο και κρυφό
τρόπο, τορπιλίζει αυτή την πολυπόθητη εξέγερση-έκρηξη.
Ο άνθρωπος που ξεπροβάλλει μέσα από την καθημερινή κουλτούρα
θα είναι ευνουχισμένος και ανίκανος για την εξέγερση-έκρηξη. Έννοιες όπως «παράδοση»
και «καινούργιο» καθίστανται άδειες από περιεχόμενο, “κύμβαλα αλαλάζοντα”,
φυσικά όχι για όλους, αλλά για τους πολλούς.
Σε κάποιο σημείο της συζήτησης ο κος καθηγητής αναφέρεται
στην νέα γενιά που «αγνοεί την παράδοση» και προσπαθεί να βρει το καινούργιο
μέσα από την δραστηριοποίηση και τον ακτιβισμό σε όλους του χώρους. Αυτό, κατά
την γνώμη μου, είναι το αντίδοτο στον εκφυλισμό του ανθρώπου, αλλά, δεν είναι η
επόμενη εξέγερση. Είναι μόνο η διέξοδος για όσους βρίσκουν την πόρτα.