Το Τέλος της Βεβαιότητας του ILYA PRIGOGINE - ανάρτηση 1η

 

Το βιβλίο «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ. Χρόνος, Χάος και οι Νόμοι της Φύσης» του ILYA PRIGOGINE εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1997 από τις εκδόσεις ΚΑΤΟΠΤΡΟ. Θα μπορούσε, λοιπόν, κάποιος να το θεωρήσει ένα “παλιό βιβλίο”. Κατέληξα να το μελετάω για δεύτερη φορά μέσα από τους προβληματισμούς μου για την τυχαιότητα, για τις πιθανότητες (αβεβαιότητα) στη ζωή μας, για τον ορθολογισμό. Μελετώντας μεταφέρω μερικά αποσπάσματα στο Blog μου για μένα και για όποιον ενδιαφέρεται.

 

Αυτή η  πιθανοθεωρητική επέκταση είναι εφικτή για όλα τα δυναμικά συστήματα. Στα ευσταθή συστήματα οδηγεί στις γνωστές λύσεις και δεν προσφέρει κάτι καινούργιο. Στα ασταθή συστήματα, όμως, προσφέρει νέες στατιστικές λύσεις, που επιτρέπουν μια αξιόπιστη προσπέλαση πέρα από τον ορίζοντα προβλεψιμότητας/αποφανσιμότητας. Αυτή η προσπέλαση απαιτεί μια υπέρβαση από την αιτιοκρατία προς ένα πιθανολογικό τρόπο σκέψης, που επιτρέπει την αξιολόγηση της αβεβαιότητας με πιθανότητες. (πρόλογος σελ. 11)

Όπως έχουμε ήδη υπογραμμίσει, οι θεμελιώδεις νόμοι της κλασικής και της κβαντικής φυσικής εκφράζουν πλέον δυνατότητες και όχι βεβαιότητα. (σελ. 20)

Η δημοκρατία και η σύγχρονη επιστήμη είναι κληρονόμοι της ίδιας ιστορίας, όμως αυτή η ιστορία θα οδηγούσε σε αντίφαση αν οι επιστήμες επέφεραν το θρίαμβο της ντετερμινιστικής αντίληψης για τη φύση, αφού η δημοκρατία ενσαρκώνει το ιδανικό μιας ελεύθερης κοινωνίας………Πιστεύουμε ότι σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα κρίσιμο σημείο αυτής της περιπέτειας, που δεν ταυτίζει πλέον την επιστήμη με τη βεβαιότητα, ούτε την πιθανότητα με την άγνοια. (σελ. 21)

Εδώ ας σημειώσουμε ότι σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε πως η φύση  πραγματοποιεί τις πιο λεπτοφυείς και πολύπλοκες δομές της χάρη στις μη αναστρέψιμες διαδικασίες που συνδέονται με το βέλος του χρόνου. Η ζωή είναι δυνατή μόνο σ’ ένα σύμπαν μακράν της ισορροπίας. (σελ. 37)

Συχνά μιλάμε για «ντετερμινιστικό χάος». Πράγματι, οι εξισώσεις των χαοτικών συστημάτων είναι ντετερμινιστικές όπως και οι νόμοι του Νεύτωνα. Εντούτοις, γεννούν συμπεριφορά που μοιάζει τυχαία! Αυτή η  εκπληκτική ανακάλυψη ανανέωσε την κλασική δυναμική, η οποία ως τότε θεωρούνταν τελειωμένο ζήτημα. (σελ. 40)

τέλος 1ης ανάρτησης

Προσπάθεια ελευθερίας

 Κάνανε κύκλο οι αισθήσεις μου 

Κυκλωμένος αναζητώ μια ρωγμή να φύγω πέρα μακριά τους 

σε κείνο το ακρογιάλι που το λόγω έχουν τα σπλάχνα

Να τη, να τη η ευκαιρία, τα μάτια κοιτάζουν το φιλί στο μισοσκόταδο, 

τα αυτιά ακούν τον αναστεναγμό του πάθους, 

οι άλλες τρεις δεν μπορούν να κρατήσουν τον κύκλο

Επιτέλους τριγυρνάω ελεύθερος χοροπηδώντας έτσι που με 

ζήλεψαν οι κουμπωμένοι και τώρα όλοι μαζί στροβιλιζόσαστε

στον άνεμο επιστρέφοντας στο λίκνο

 Τριγυρνάω ελεύθερος, ντυμένος ανάερες εσθήτες 

 αγορασμένες σε ένα παζάρι στο Κάϊρο, 

 δώρο για τα χάδια που χάρισα εκείνο το δείλι, 

 κοντά στις πυραμίδες, λίγο πιο πέρα, απόμερα

 Τριγυρνάω ανάμεσα σε αυτούς που βγήκαν 

 από την κουφάλα του γέρικου πλάτανου,

 και τώρα, μετά την επανάσταση, πίνουν καφέ στη σκιά του

 Μάταια προσπαθώ να γίνω ελευθερία,

 οι αισθήσεις με βάλανε πάλι στον κύκλο. 

 Κάποιος όμως μου σφύριξε ότι μπορώ να μπαινοβγαίνω απ´ το κέντρο

 Από εκεί, μου είπε, γίνονται τα ταξίδια

Ποίηση Κατερίνας Γώγου

            «Θα ‘ρθει καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.

            Να το θυμάσαι Μαρία.

            ………..

            Άκου θα ‘ρθει καιρός

            Που τα παιδιά θα διαλέγουνε τους γονιούς

            Δεν θα βγαίνουν στην τύχη.

            Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

            Με γερμένους απ’ έξω.

            Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε

            δεν θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

            Οι άνθρωποι –σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

                                          Κι άλλοι με νότες.

                                            …………….

                                         τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω

                                         κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:

                                        «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».

                                        ………….  

                                                                Κατερίνα Γώγου

Ζω στο Εδώ και Τώρα

 

Υπάρχουν πολλά άρθρα στο διαδίκτυο σχετικά με τη φράση «Ζω στο Εδώ και Τώρα». Παραθέτω link σε δύο από αυτά που αντιπροσωπεύουν δύο, μάλλον, αντικρουόμενες απόψεις και στη συνέχεια διατυπώνω μια δική μου άποψη.

Αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα από το πρώτο άρθρο  : «Το Εδώ και Τώρα είναι ένας όρος που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση σε αυτό που συμβαίνει στην παρούσα στιγμή, στον συγκεκριμένο χρόνο και χώρο.»

 · Ζήσε στο παρόν. Επικεντρώσου σ’ αυτό που συμβαίνει τώρα, παρά σ’ αυτό που έφυγε ή αυτό που θα ‘ρθει.

·  Ζήσε στο εδώ. Ασχολήσου με αυτό που υπάρχει μπροστά σου παρά με ό,τι απουσιάζει ή σκέφτεσαι ότι θα συμβεί.

·  Προσπάθησε να μην αναλύεις και να σκέφτεσαι υπερβολικά. Αντ’ αυτού δοκίμασε να γευτείς, να ακούσεις, να δεις. …..

Μαγγανεία

…Ούτε καν στάθμιζε ότι η υπερβολική δουλειά και τα χρήματα είναι παγίδα. Νόμιμη μαγγανεία για να θάβεις το όνειρο η να λιποτακτείς από τις χαρές της ζήσης. Προσανατολισμός τόσο μίζερος, που καταντά ο μοναδικός της ύπαρξης σου δίχως να το καταλάβεις. Να τον ταυτίζεις και με τη ζωή. (Από το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου «καλντερίμι», σελ. 222)

Αυτοδημιούργητος

Αυτοδημιούργητος: αυτός που κατάφερε να επιτύχει στη ζωή του σε διάφορους τομείς (οικονομικό, κοινωνικό κ.λπ.) βασιζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις κι όχι σε άλλους.

Ο παραπάνω ορισμός του αυτοδημιούργητου είναι σαφής. Εκείνο που δεν είναι σαφές και κατανοητό, είναι, το γιατί η ταμπέλα του αυτοδημιούργητου έχει θετικό πρόσημο. Γιατί οι περισσότεροι από μας αναφέρουν με θαυμασμό και εκτίμηση «Αυτός είναι αυτοδημιούργητος»; Ποια είναι η αξία του να είσαι αυτοδημιούργητος;

Αυτός που πέτυχε κάτι σημαντικό - σημαντικό κατά τη γνώμη των πολλών – το πέτυχε μέσα από συγκεκριμένους “δρόμους”.

Δυό άρθρα περί τεμπελιάς

Στη σημερινή δημοσίευση αναδημοσιεύω δύο άρθρα που αναφέρονται στην "Τεμπελιά".

Πρόκειται για το άρθρο με τίτλο "Περί τεμπελιάς" και, το πιο πρόσφατο από το προηγούμενο, με τίτλο "Μια φορά ακόμα Περί Τεμπελιάς". Το πρώτο είναι σχετικά σύντομο και το δεύτερο μακροσκελές και αρκετά "αιρετικό". Αξίζει να ρίξετε μια ματιά.