Τι ψηφίζω στις 25 Ιούνη 2023;

 

Μερικές σκέψεις και μια απάντηση στο ερώτημα: «τι ψηφίζω στις 25 Ιούνη 2023;»
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα που δεν κρύβει αυτό που είναι. Εκείνο που πιθανόν δεν φαίνεται είναι η μετάλλαξή του μέσα στο χρόνο. Το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρώτος, επαναφέρει την αστική δημοκρατία μετά από την επτάχρονη δικτατορία. Θετικό πρόσημο, αν λάβει κανείς υπόψιν τα αίσχη της χούντας των συνταγματαρχών. Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά. Κυβέρνησε ο μπαμπάς Μητσοτάκης, κυβέρνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεότερος (όπως τα ονόματα των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου),  και να είμαστε σήμερα με τους Μητσοτάκηδες να έχουν και πάλι το πάνω χέρι. Μητσοτάκηδες – Καραμανλήδες και πάλι από την αρχή. Τέλος πάντων και οι αυτοκράτορες με διαδοχή έρχονταν στο θρόνο. Το καινούργιο είναι ότι σήμερα οι Μητσοτάκηδες “ξέφυγαν”. Το παρατράβηξαν. Δεν θα κάνω ανάλυση της πολιτικής Μητσοτάκη. Όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατεί και που πηγαίνει.

Προληπτική ιατρική

 

Είναι γεγονός ότι θα πρέπει να προσέχουμε το σώμα μας, γιατί η ευτυχία μας, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από την υγεία μας. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τηρούμε τα «πρέπει» που εισηγείται η ιατρική επιστήμη. Τα «πρέπει» αυτά πληθαίνουν ανάλογα με την ηλικία και την γονιδιακή κληρονομιά του καθενός.

Καθώς όμως περνούν τα χρόνια, παρατηρώ τα «πρέπει» να πληθαίνουν υπερβολικά. 

Η απόδραση ενός διανοούμενου

Οι μελέτες του, ο στοχασμός, η πνευματική του καλλιέργεια, δόμησαν μια προσωπικότητα που κινείται στο κόσμο του πνεύματος. Περνώντας τα χρόνια, πετούσε τα άχρηστα, και τώρα έμεινε με τα ουσιώδη να αναφωνεί σαν το Σωκράτη: «Πόσα πράγματα υπάρχουν στο κόσμο που δεν τα θέλω!» Απολαμβάνει τη ξεχωριστή του ατομικότητα. Θέατρα, εκδρομές και ψυχαγωγίες των πολλών φαντάζουν ανούσια στην πνευματικότητά του.

Φροντίζει πάντα το σώμα που τον φιλοξενεί. Ευγνωμονεί τη μητέρα φύση για το μυαλό που του χάρισε.  Δεν πρέπει όμως να παγιδευτεί στον ιδεαλισμό του. Το ξέρει ότι τα στεγανά απομονώνουν, χάνεται η ανατροφοδότηση. Δύσκολη η απόδραση από το πνευματικό του καταφύγιο και η ένταξή του στον αφιλόξενο κόσμο της μετριότητας. Πρέπει να ανακαλύψει δρόμους με επιστροφή. Να μπορεί να επιστρέφει στο συγκροτημένο καταφύγιό του.

Και τότε κάποιος του μίλησε για τους ποιητές, και για τους ζωγράφους, και για τους μουσικούς. Αυτοί, του είπαν, ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς, έχουν βρει το δρόμο. Μπορείς να ελπίζεις. Η πνευματικότητά σου είναι μια κάποια εγγύηση ότι θα καταλάβεις.

Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν οι παρακάτω είδηση:

Οι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο ζωγραφίζουν τον κόσμο τους

https://tvxs.gr/news/kosmos/oi-kratoymenoi-toy-gkoyantanamo-zografizoyn-ton-kosmo-toys-foto

Η νοσταλγία του παρελθόντος

Όταν νοσταλγούμε, επιλέγουμε να θυμόμαστε το καλύτερο, το ομορφότερο, το πιο ευχάριστο. Νοσταλγούμε τις καλύτερες περιόδους της ζωής μας. Ίσως να τις εξωραΐζουμε και λίγο, κρατώντας ζωντανά τα λαμπερά κομμάτια. Εξιδανικεύουμε και αυτό σημαίνει μια, κατά κάποιον τρόπο, υποβάθμιση και άρνηση των άλλων περιόδων. Όταν μας το επισημαίνουν, αρνούμαστε αυτή την αλήθεια, αλλά την επόμενη στιγμή, νοσταλγικά λέμε: «θυμάσαι τότε που ….».

Ο Φράχτης

Δυο υπερήλικες γείτονες, πάνω από ογδόντα, και ένας φράχτης. Ο κυρ-Ανδρέας, φύτεψε στα όρια του φράχτη μερικά ψηλά οπωροφόρα δέντρα. Ο γείτονας του, ο κυρ-Νίκος, διαμαρτύρεται γιατί τα δέντρα σκιάζουν τον κήπο του. Θυμός και βαριές κουβέντες. Μούτρα και απειλές. Η καλημέρα άγνωστη λέξη. Γεροντοκαβγάδες.

Λίγο πριν φθάσουν στο δικαστήριο τους πρόλαβε και τους δύο ο θάνατος. Τα δέντρα συνέχισαν να δίνουν καρπούς, και ο ίσκιος τους να σκιάζει το χωράφι. Πέρασαν τα χρόνια. Για τους νέους ιδιοκτήτες η σκιά έγινε ευλογία τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Τα φρούτα γίνονται μαρμελάδες και αλλάζουν χέρια πάνω από το φράχτη. Ίσως και να ανοίξουν μια μικρή πορτούλα, να συναντιούνται τα παιδιά και να παίζουν.

Ρυτίδες στα χέρια μου

Χρειάζεσαι ένα καθρέφτη για να δεις το πρόσωπό σου. Ντύνουμε το σώμα μας κα το βλέπουμε μόνο όταν είμαστε γυμνοί. Τα χέρια όμως; Τα χέρια βρίσκονται πάντα γυμνά μπροστά μας σε άμεση θέα. Για πρώτη φορά σήμερα τα κοίταξα και μου υπενθύμισαν το χρόνο. Ρυτίδες που σηματοδοτούν το μονοπάτι που από την κορυφή του βουνού, οδηγεί στο ταβερνάκι του ορεινού χωριού. Ρυτίδες αποχαιρετισμός της νεότητας. 

Ρυτίδες, και μαζί τους, ένας μικρός πόνος εδώ, μια δυσκαμψία εκεί, λίγα κιλά παραπάνω που πεισματικά δεν θέλουν να φύγουν. Παρατηρώ τους συνοδοιπόρους μου. Κάποιοι, γυρίζουν και κοιτάζουν προς τα πίσω την κορυφή που χάνεται μέσα στα σύννεφα. Κάποιοι δεν βλέπουν τις ρυτίδες και επιμένουν βήμα - βήμα, μέρα τη μέρα. Κάποιοι άλλοι, ονειρεύονται μια παγωμένη μπύρα και μικρές απολαύσεις εκεί στο τέρμα του μονοπατιού. Εγώ κατεβαίνω και ευγνωμονώ τις ρυτίδες. Χαίρομαι που προαναγγέλουν. Μα πιο πολύ χαίρομαι που τα χέρια μου μπορούν ακόμα να χαϊδεύουν.