Προσπάθεια ελευθερίας

 Κάνανε κύκλο οι αισθήσεις μου 

Κυκλωμένος αναζητώ μια ρωγμή να φύγω πέρα μακριά τους 

σε κείνο το ακρογιάλι που το λόγω έχουν τα σπλάχνα

Να τη, να τη η ευκαιρία, τα μάτια κοιτάζουν το φιλί στο μισοσκόταδο, 

τα αυτιά ακούν τον αναστεναγμό του πάθους, 

οι άλλες τρεις δεν μπορούν να κρατήσουν τον κύκλο

Επιτέλους τριγυρνάω ελεύθερος χοροπηδώντας έτσι που με 

ζήλεψαν οι κουμπωμένοι και τώρα όλοι μαζί στροβιλιζόσαστε

στον άνεμο επιστρέφοντας στο λίκνο

 Τριγυρνάω ελεύθερος, ντυμένος ανάερες εσθήτες 

 αγορασμένες σε ένα παζάρι στο Κάϊρο, 

 δώρο για τα χάδια που χάρισα εκείνο το δείλι, 

 κοντά στις πυραμίδες, λίγο πιο πέρα, απόμερα

 Τριγυρνάω ανάμεσα σε αυτούς που βγήκαν 

 από την κουφάλα του γέρικου πλάτανου,

 και τώρα, μετά την επανάσταση, πίνουν καφέ στη σκιά του

 Μάταια προσπαθώ να γίνω ελευθερία,

 οι αισθήσεις με βάλανε πάλι στον κύκλο. 

 Κάποιος όμως μου σφύριξε ότι μπορώ να μπαινοβγαίνω απ´ το κέντρο

 Από εκεί, μου είπε, γίνονται τα ταξίδια

Ποίηση Κατερίνας Γώγου

            «Θα ‘ρθει καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.

            Να το θυμάσαι Μαρία.

            ………..

            Άκου θα ‘ρθει καιρός

            Που τα παιδιά θα διαλέγουνε τους γονιούς

            Δεν θα βγαίνουν στην τύχη.

            Δεν θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

            Με γερμένους απ’ έξω.

            Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε

            δεν θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

            Οι άνθρωποι –σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

                                          Κι άλλοι με νότες.

                                            …………….

                                         τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω

                                         κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:

                                        «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».

                                        ………….  

                                                                Κατερίνα Γώγου

Ζω στο Εδώ και Τώρα

 

Υπάρχουν πολλά άρθρα στο διαδίκτυο σχετικά με τη φράση «Ζω στο Εδώ και Τώρα». Παραθέτω link σε δύο από αυτά που αντιπροσωπεύουν δύο, μάλλον, αντικρουόμενες απόψεις και στη συνέχεια διατυπώνω μια δική μου άποψη.

Αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα από το πρώτο άρθρο  : «Το Εδώ και Τώρα είναι ένας όρος που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση σε αυτό που συμβαίνει στην παρούσα στιγμή, στον συγκεκριμένο χρόνο και χώρο.»

 · Ζήσε στο παρόν. Επικεντρώσου σ’ αυτό που συμβαίνει τώρα, παρά σ’ αυτό που έφυγε ή αυτό που θα ‘ρθει.

·  Ζήσε στο εδώ. Ασχολήσου με αυτό που υπάρχει μπροστά σου παρά με ό,τι απουσιάζει ή σκέφτεσαι ότι θα συμβεί.

·  Προσπάθησε να μην αναλύεις και να σκέφτεσαι υπερβολικά. Αντ’ αυτού δοκίμασε να γευτείς, να ακούσεις, να δεις. …..

Μαγγανεία

…Ούτε καν στάθμιζε ότι η υπερβολική δουλειά και τα χρήματα είναι παγίδα. Νόμιμη μαγγανεία για να θάβεις το όνειρο η να λιποτακτείς από τις χαρές της ζήσης. Προσανατολισμός τόσο μίζερος, που καταντά ο μοναδικός της ύπαρξης σου δίχως να το καταλάβεις. Να τον ταυτίζεις και με τη ζωή. (Από το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου «καλντερίμι», σελ. 222)

Αυτοδημιούργητος

Αυτοδημιούργητος: αυτός που κατάφερε να επιτύχει στη ζωή του σε διάφορους τομείς (οικονομικό, κοινωνικό κ.λπ.) βασιζόμενος μόνο στις δικές του δυνάμεις κι όχι σε άλλους.

Ο παραπάνω ορισμός του αυτοδημιούργητου είναι σαφής. Εκείνο που δεν είναι σαφές και κατανοητό, είναι, το γιατί η ταμπέλα του αυτοδημιούργητου έχει θετικό πρόσημο. Γιατί οι περισσότεροι από μας αναφέρουν με θαυμασμό και εκτίμηση «Αυτός είναι αυτοδημιούργητος»; Ποια είναι η αξία του να είσαι αυτοδημιούργητος;

Αυτός που πέτυχε κάτι σημαντικό - σημαντικό κατά τη γνώμη των πολλών – το πέτυχε μέσα από συγκεκριμένους “δρόμους”.

Δυό άρθρα περί τεμπελιάς

Στη σημερινή δημοσίευση αναδημοσιεύω δύο άρθρα που αναφέρονται στην "Τεμπελιά".

Πρόκειται για το άρθρο με τίτλο "Περί τεμπελιάς" και, το πιο πρόσφατο από το προηγούμενο, με τίτλο "Μια φορά ακόμα Περί Τεμπελιάς". Το πρώτο είναι σχετικά σύντομο και το δεύτερο μακροσκελές και αρκετά "αιρετικό". Αξίζει να ρίξετε μια ματιά.

Η πόλη

Θα μετοικήσω εκεί

Στην πόλη που τα σπίτια αιωρούνται ζωντανά ανασαίνοντας

Κρεμασμένα με κρίκους φτιαγμένους από τον Ήφαιστο σε στιγμές έξαρσης

Παράθυρα δεν υπάρχουν, τα πάντα είναι φτιαγμένα από φως

Μόνο οι ρίζες των δέντρων φτάνουν στη γη και όποιος τις βλέπει ανεβαίνει

 

Μου είπαν ότι εκεί κατοικούν άνθρωποι που μεταβολίζουν το φως

Άπλετο φως, άπλετος χώρος, άπλετος χρόνος

Δεν πουλιέται τίποτα, δεν αγοράζεται τίποτα, όλα διατίθενται

Οι άνθρωποι εκεί δεν διαβάζουν, δεν πάνε σχολείο, δεν εκπαιδεύονται

Όσοι ανεβαίνουν βαφτίζονται στη λίμνη της γνώσης και αυτό είναι όλο

Λίγη υγρή γνώση πάνω τους και αρχίζουν να κοιτάζουν

Βλέπουν τους γήινους να προσπερνούν τις αποβάθρες των ριζών και απορούν

Μα δεν τις βλέπουν, γιατί δεν ανεβαίνουν;

Η πόλη επεκτείνεται και είναι πάντα έτοιμη να δεχθεί

Καινούργιες ρίζες φτάνουν συνεχώς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης

Μια είναι η προϋπόθεση να δεις αυτές τις ρίζες διαφυγής

Αποσυναρμολόγησε την λογική σκέψη και πέτα τα κομμάτια στον άνεμο

Θα μετοικήσω εκεί.

Και το όνομα αυτής ΟΥΤΟΠΙΑ