Η φθορά

 

«Δεν με νοιάζει ο θάνατος, με νοιάζει η φθορά αυτή εξευτελίζει τον άνθρωπο. Αυτήν πρέπει να νικήσω…» από το βιβλίο «Ο ανήφορος» του Νίκου Καζαντζάκη.

Η φθορά και δημιουργία συμβαδίζουν. Από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο το σώμα μας είναι ένα πεδίο θανάτου εκατομυρίων κυτάρων παράλληλα με την γέννηση νέων. Απλά, κάποια στιγμή, ο θάνατος κερδίζει και η δημιουργία υποχωρεί. Αν δεν σας τρομάζει ο θάνατος δεν θα πρέπει να σας τρομάζει και η φθορά. Γιατί η φθορά δεν είναι παρά μια διαδοχή μικρών καθημερινών θανάτων. Κάθε μέρα πεθαίνουμε. Αυτό που ονομάζουμε θάνατο, δεν είναι παρά η τελυταία σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει. 

Κατα την γνώμη μου, δεν είναι αυτή καθαυτή η φθορά που εξευτελίζει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος εξευτελίζεται όταν η φθορά τον κάνει ανήμπορο. Εξευτελίζεται στη φάση εκείνη που του αφαιρούνται βασικές λειτουργίες, δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και περιθωριοποιείται. Εξευτελίζομαι σημαίνει περιφρόνηση, ηθική απαξίωση, υποβάθμιση. 

Μήπως, όμως, η φθορά δεν  οδηγεί πάντα στον εξευτελισμό; Στο μυαλό μου έρχονται άνθρωποι που, όταν καταλήγουν ανήμποροι, δικαιώνονται από το προηγούμενο έργο τους και εμπνέουν το σεβασμό. Ο άνθρωπος που στη ζωή του σεβάστηκε θα τον σεβασθούν. Το σώμα τους εγκαταλείπει, αλλά προσπαθούν να διατηρήσουν όση αξιοπρέπεια τους επιτρέπεται. Μήπως ο Νίκος Καζαντζάκης νίκησε τη φθορά με το έργο του;

Και κάτι ακόμα. Ο άνθρωπος δεν επιλέγει την γεννησή του. Μήπως κάποια στιγμή θα πρέπει να επιλέγουμε το θανατό μας; Μήπως αυτή η επιλογή είναι μια νίκη απέναντι στη φθορά;

Ο Σοπενχάουερ για τον πλούτο και τη φτώχεια

«Διότι το να υπολογίζουμε την ευτυχία ενός ανθρώπου μόνο από αυτό που παίρνει και όχι από αυτό που περιμένει να πάρει, είναι τόσο μάταιο όπως το να προσπαθεί κανείς να εκφράσει ένα κλάσμα που έχει αριθμητή αλλά όχι παρονομαστή. Κανείς δεν θα νιώσει ποτέ πως στερείται κάτι το οποίο δεν ζήτησε ποτέ να έχει• είναι εξίσου ευχαριστημένος και χωρίς αυτό. Ενώ κάποιος άλλος, που μπορεί να έχει εκατό φορές περισσότερα, νιώθει δυστυχής επειδή δεν έχει το ένα πράγμα που επιθυμεί. Στην πραγματικότητα, και απ´ αυτή την άποψη, κάθε άνθρωπος έχει ένα δικό του ορίζοντα και περιμένει να αποκτήσει όσα θεωρεί πως μπορεί να αποκτήσει. Εάν είναι σίγουρος πως μπορεί να αποκτήσει ένα αντικείμενο που βρίσκεται στον ορίζοντά του, είναι χαρούμενος• αν όμως συναντήσει δυσκολίες, είναι δυστυχισμένος. Αυτό που βρίσκεται πέρα από τον ορίζοντά του δεν έχει καμιά επίδραση πάνω του. Για αυτό και οι τεράστιες περιουσίες των πλουσίων δεν στενοχωρούν τους φτωχούς……Εάν κάποιος έχει ήδη περιουσία, πρέπει να την αντιμετωπίσει σαν ασπίδα απέναντι στα δεινά και τις κακοτυχίες τις οποίες μπορεί να συναντήσει• δεν πρέπει να θεωρεί πως η περιουσία αυτή του δίνει την άδεια ή τον υποχρεώνει να αποκτήσει όποια απόλαυση διατίθεται στον κόσμο»

Αυτάρκεια

 Πολλοί αυτοί που λαμπερά και γρήγορα αυτοκίνητα επιθυμούν

Θέλουν σύγχρονα και άνετα σπίτια, διακοπές και όμορφα ρούχα

Αναγνώριση και φήμη, επιφανείς να είναι και ονομαστοί

Υπάρχουν όμως και κάποιοι που διόλου δεν τους νοιάζει

Τραγουδούν και γελάνε με το τίποτα, υποδεέστεροι φαντάζουν

Άχρηστα τους είναι τα ρολόγια, ανεκτίμητη η απλωσιά της θάλασσας

Ποιο είναι άραγε το μυστικό τους;

Τι ψηφίζω στις 25 Ιούνη 2023;

 

Μερικές σκέψεις και μια απάντηση στο ερώτημα: «τι ψηφίζω στις 25 Ιούνη 2023;»
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα που δεν κρύβει αυτό που είναι. Εκείνο που πιθανόν δεν φαίνεται είναι η μετάλλαξή του μέσα στο χρόνο. Το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρώτος, επαναφέρει την αστική δημοκρατία μετά από την επτάχρονη δικτατορία. Θετικό πρόσημο, αν λάβει κανείς υπόψιν τα αίσχη της χούντας των συνταγματαρχών. Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά. Κυβέρνησε ο μπαμπάς Μητσοτάκης, κυβέρνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεότερος (όπως τα ονόματα των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου),  και να είμαστε σήμερα με τους Μητσοτάκηδες να έχουν και πάλι το πάνω χέρι. Μητσοτάκηδες – Καραμανλήδες και πάλι από την αρχή. Τέλος πάντων και οι αυτοκράτορες με διαδοχή έρχονταν στο θρόνο. Το καινούργιο είναι ότι σήμερα οι Μητσοτάκηδες “ξέφυγαν”. Το παρατράβηξαν. Δεν θα κάνω ανάλυση της πολιτικής Μητσοτάκη. Όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατεί και που πηγαίνει.

Προληπτική ιατρική

 

Είναι γεγονός ότι θα πρέπει να προσέχουμε το σώμα μας, γιατί η ευτυχία μας, σε αρκετά μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από την υγεία μας. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τηρούμε τα «πρέπει» που εισηγείται η ιατρική επιστήμη. Τα «πρέπει» αυτά πληθαίνουν ανάλογα με την ηλικία και την γονιδιακή κληρονομιά του καθενός.

Καθώς όμως περνούν τα χρόνια, παρατηρώ τα «πρέπει» να πληθαίνουν υπερβολικά. 

Η απόδραση ενός διανοούμενου

Οι μελέτες του, ο στοχασμός, η πνευματική του καλλιέργεια, δόμησαν μια προσωπικότητα που κινείται στο κόσμο του πνεύματος. Περνώντας τα χρόνια, πετούσε τα άχρηστα, και τώρα έμεινε με τα ουσιώδη να αναφωνεί σαν το Σωκράτη: «Πόσα πράγματα υπάρχουν στο κόσμο που δεν τα θέλω!» Απολαμβάνει τη ξεχωριστή του ατομικότητα. Θέατρα, εκδρομές και ψυχαγωγίες των πολλών φαντάζουν ανούσια στην πνευματικότητά του.

Φροντίζει πάντα το σώμα που τον φιλοξενεί. Ευγνωμονεί τη μητέρα φύση για το μυαλό που του χάρισε.  Δεν πρέπει όμως να παγιδευτεί στον ιδεαλισμό του. Το ξέρει ότι τα στεγανά απομονώνουν, χάνεται η ανατροφοδότηση. Δύσκολη η απόδραση από το πνευματικό του καταφύγιο και η ένταξή του στον αφιλόξενο κόσμο της μετριότητας. Πρέπει να ανακαλύψει δρόμους με επιστροφή. Να μπορεί να επιστρέφει στο συγκροτημένο καταφύγιό του.

Και τότε κάποιος του μίλησε για τους ποιητές, και για τους ζωγράφους, και για τους μουσικούς. Αυτοί, του είπαν, ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς, έχουν βρει το δρόμο. Μπορείς να ελπίζεις. Η πνευματικότητά σου είναι μια κάποια εγγύηση ότι θα καταλάβεις.

Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν οι παρακάτω είδηση:

Οι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο ζωγραφίζουν τον κόσμο τους

https://tvxs.gr/news/kosmos/oi-kratoymenoi-toy-gkoyantanamo-zografizoyn-ton-kosmo-toys-foto