Το παρελθόν

Όταν ζεις μες στην Ιστορία τη Παράδοση και τη Πίστη

παγιδεύεσαι στην Ιστορία στη Παράδοση και τη Πίστη

Λες και οι άνθρωποι φοβήθηκαν τον εαυτό τους και αυτοπαγιδεύτηκαν

Γεννιέσαι και είσαι ο γιος ή η κόρη του τάδε και της τάδε
και Έλληνας πολίτης και Χριστιανός Ορθόδοξος
ναι Ορθόδοξος

Ταξιδεύω σε άλλους πολιτισμούς μόνο στα όνειρα
Το κάθε μέρα είναι εδώ μαζί σας

Τηρώ τους κανόνες και εντάσσομαι
έτσι με αποδέχεστε

Κάπου όμως διακρίνω το άνοιγμα
είναι εκεί καθώς πέφτω στη σχισμή
ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον

Το λένε Τώρα και είναι δικό μου
ναι είναι όλο δικό μου        

Περί τεμπελιάς

Μια από τις πρώτες αρετές που προσπαθεί να εμφυσήσει η κοινωνία στους νέους είναι η εργατικότητα. Από τα πρώτα μας βήματα μαθαίνουμε: «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». Απέναντι στην εργατικότητα βρίσκεται η τεμπελιά που φαίνεται να είναι και η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου. Δεν γνωρίζω να υπάρχει περιγραφή του παραδείσου όπου ο άνθρωπος δουλεύει. Ο άνθρωπος ρέπει προς τη τεμπελιά. Μια τεμπελιά που δεν ταυτίζεται με την πλήρη απραξία, η οποία οδηγεί στην αποκτήνωση. Μια τεμπελιά που είναι χρόνος χαλάρωσης και αναστοχασμού.  Μιλάμε για μια δημιουργική τεμπελιά και όχι για την αποχαύνωση και το μαρασμό που φέρνει η αδράνεια νου και σώματος.

Η εξέλιξη των ομάδων και οι απατεώνες

Ας υποθέσουμε, ότι σε μία ομάδα (μπορεί να είναι οι εργαζόμενοι μιας εφορίας, ενός νοσοκομείου, ενός σχολείου, τα μέλη ενός κόμματος κλπ), πρόκειται να εφαρμοσθεί μια συγκεκριμένη πολιτική, για την οποία όλοι συμφωνούν ότι θα βοηθήσει στην εξέλιξη της ομάδας.

Δράση και μη Δράση

Πολλές φορές μεμφόμαστε ανθρώπους που δεν πράττουν και περιμένουν τα πράγματα να γίνουν από τους άλλους. Τους χαρακτηρίζουμε ανεύθυνους, συμφεροντολόγους και φθάνουμε μέχρι το σημείο να τους αφαιρούμε το λόγο. «Δεν μπορείς να μιλάς εσύ που δεν κάνεις τίποτα». Ας στοχαστούμε λίγο πάνω σ’ αυτό.

Η Υπερτίμηση των Μαθηματικών

Πρόλογος

Η εξέλιξη έχει επιβάλλει στον άνθρωπο να δίνει στα πάντα μια αξία. Αυτό, έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να ιεραρχεί με βάση την αξία, και να μπορεί να παίρνει όσο το δυνατό καλύτερες αποφάσεις για την επιβίωσή του. Τα μαθηματικά έχουν και αυτά την αξία τους.

Το πρόβλημα είναι, ότι δεν μπορεί να βρεθεί κοινή μονάδα μέτρησης της αξίας ανομοιογενών πραγμάτων, ώστε να μπορούμε να προβούμε σε συγκρίσεις. Ιδιαίτερα δύσκολο είναι να μετρηθεί η αξία εννοιών, ιδεών, συναισθημάτων και γενικά οτιδήποτε σήμερα θεωρούμε μη μετρήσιμο.

Εγκλωβισμένοι στον εγκέφαλό μας

Επιλέγουμε. Συνεχώς επιλέγουμε. Επιλέγουμε πως θα ντυθούμε, τι θα φάμε, πια ταινία θα δούμε, τι θα ψηφίσουμε.

Η επιλογή προϋποθέτει τουλάχιστον δύο δυνατότητες από τις οποίες θα επιλέξουμε τη μία. Πώς όμως θα επιλέξουμε την Α ή Β δυνατότητα; Τι είναι αυτό που μας κάνει να επιλέξουμε το Α και να απορρίψουμε το Β.

Συνήθεις απαντήσεις είναι: «αυτό θέλω, αυτό μου αρέσει» η «αυτό με συμφέρει» η  «αυτό μετράει περισσότερο για μένα» η «αυτό είναι τα σωστό , το δίκαιο κλπ» η «έτσι μου βγαίνει ρε παιδί μου».

Η υγεία και ο μη μετρήσιμος κόσμος

Από τη μια μεριά το μετρήσιμο, το επιστημονικά αποδεδειγμένο, το νομικά και κοινωνικά αποδεκτό. Σύγχρονη ιατρική, σύγχρονα συστήματα υγείας και περίθαλψης. Εκεί όπου το κόστος "μετράει" και δεν μπορεί να μη "μετράει".

Από την άλλη το απροσδιόριστο, το μη μετρήσιμο, αυτό που παρουσιάζεται χωρίς να μπορούμε να το εντοπίσουμε με μετρήσεις και πειράματα. Η ψυχή, χωρίς ορισμό.

Αν δούμε το σώμα σαν μια διασταύρωση δύο κόσμων, ενός ορατού και μετρήσιμου και ενός αόρατου και μη μετρήσιμου, η υγεία θα πρέπει να υποστηριχθεί και από τους δύο κόσμους. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε διευρύνοντας τους εαυτούς μας και στους δύο κόσμους.