Η ερμηνεία των γεγονότων

Ένα ποτήρι είναι γεμάτο μέχρι τη μέση. Είναι το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο; Η απάντηση «μισογεμάτο» δηλώνει αισιοδοξία, ενώ το «μισοάδειο» δηλώνει απαισιοδοξία. Το γεγονός είναι, ότι το ποτήρι είναι γεμάτο μέχρι τη μέση. Η ερμηνεία του γεγονότος δηλώνει αισιοδοξία ή απαισιοδοξία. Δεν είναι τα γεγονότα αυτά καθαυτά που μας κάνουν χαρούμενους ή λυπημένους, αλλά η ερμηνεία που δίνουμε σ’ αυτά.

Πρωτοχρονιά 2023

 

Ένα αστέρι γεννιέται

Ο Χριστός γεννήθηκε

Ο κυρά-Δήμητρα γέννησε τον Περικλή

Κάποτε την πρωτοχρονιά του 2023

Χάσαμε το χρόνο

Τον ψάξαμε στις ευχές

Βρέθηκε κρυμμένος στους αιώνες

Κουλουριασμένος να κλαίει

Γιατί δεν πεθαίνει ποτέ

Ένα αστέρι γεννιέται

Αστερόσκονη                                     ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ακούω μουσική, διαβάζω ποίηση

Ο εγκέφαλός μας αρέσκεται στο απλό και το εύληπτο. Όταν ακούμε μουσική που στηρίζεται σε απλές φόρμες η απόλαυση έρχεται αβίαστα. Όσο όμως προχωράμε σε πιο περίπλοκες συνθέσεις, απαιτείται και η συμμετοχή του ακροατή. Αν ο ακροατής είναι εξοικειωμένος, που σημαίνει ότι έχει δαπανήσει χρόνο για ενασχόληση με πιο σύνθετες φόρμες, τότε αποκομίζει πολύ περισσότερα από τον απλό ακροατή. Αν ο ακροατής είναι ο ειδικός που έχει σπουδάσει τη μουσική, τότε η ακρόαση τον απογειώνει. Με μία προϋπόθεση όμως. Η προϋπόθεση είναι, ότι ακούγοντας τη μουσική, θα αποφύγει την ανάλυση. Θα πρέπει να πάψει να σκέφτεται: Εδώ το βιολί ήταν λίγο φάλτσο και πριν λίγο η κιθάρα προπορεύτηκε.

Ο Εγω-εαυτός, ο Χρόνος, και η διαχείριση του Θανάτου

Η σημερινή δημοσίευση, λόγω του μεγέθους της (13 σελίδες με γραμματοσειρά 12 σημείων), δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί άρθρο. Πρόκειται για ένα δοκίμιο που το περιεχόμενό του προσδιορίζεται ήδη από τον τίτλο. Τα περιεχόμενά του εμφανίζονται αμέσως παρακάτω. 

Το σώμα, το πνεύμα και η σκέψη. 1

Ο Χρόνος. 3

Η εμφάνιση του εγω-εαυτού. 5

Η αλληλεξάρτηση του εγω-εαυτού και της σκέψης. 5

Η αναβάθμιση της σκέψης σε νοημοσύνη. 7

Η Υπέρβαση του Θανάτου. 10

Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον

  Κάποιοι δίνουν βαρύτητα στο Παρελθόν.  Στρέφονται στην Ιστορία, στην Παράδοση, στα περασμένα. Κάποιοι άλλοι ατενίζουν το Μέλλον. Προγραμματίζουν, σχεδιάζουν, αναβάλλουν, περιμένουν. Οι περισσότεροι θέλουν να ζουν στο Τώρα. Να ζουν τη στιγμή. Βέβαια, όλοι οι άνθρωποι δεν βλέπουν μόνο το Παρελθόν, το Παρόν ή το Μέλλον. Ο καθένας μας όμως, έχει την τάση να μοιράζεται ανισόμετρα σε καθένα από αυτά.

Διερωτώμαι μήπως το Τώρα δεν υπάρχει ή ακριβέστερα μήπως δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πολύ μικρή γέφυρα για να περνάμε από το Παρελθόν στο Μέλλον. Σχεδόν ανύπαρκτη. Ίσως υπάρχει μόνο Παρελθόν και Μέλλον. 

Μπορούμε να ταξιδεύουμε σε Παρελθόν και Μέλλον με άλματα, δεν χρειάζεται η γέφυρα. Μας αρέσουν οι Ιστορίες. Μέσα απ’ αυτές, και ανάλογα με τη φαντασία του καθενός, μπορούμε να ταξιδεύουμε στο Παρελθόν και το Μέλλον. Κινηματογράφος, Θέατρο, Βιβλία είναι οχήματα για τέτοιου είδους ταξίδια.

Με αφορμή τον Ελύτη

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης παραλαμβάνει το βραβείο Νόμπελ από τον βασιλιά Κάρολο Γουστάβο. Στην ομιλία του, που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, μιλάει για την ποίηση, για την Ελλάδα, για το εαυτό του και τη τέχνη. Ένα μικρό απόσπασμα είναι το παρακάτω:

«Τότε όμως η ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.»

Ματαιότης ματαιοτήτων

 

«Ἀλλά ποιός ἦταν ὁ Εὐτρόπιος; Ἕνας εὐφυής καί πανοῦργος αὐλικός, πού εἶχε κατορθώσει μέ τέχνασμα νά δώσει ὡς σύζυγο στόν τότε αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο (395-408) τήν Εὐδοξία, πανέμορφη κόρη στρατιωτικοῦ. Κερδίζοντας ἔτσι τήν εὔνοια τῆς νεαρῆς αὐτοκράτειρας, ἀναρριχήθηκε στήν ἐξουσία καί σύντομα ἔγινε πρωθυπουργός. Πανίσχυρος καί ἀσύδοτος καθώς ἦταν, χρησιμοποιοῦσε ἀδίσταχτα κάθε µέσο γιά νά ἱκανοποιεῖ τήν ἀχαλίνωτη φιλοδοξία καί τήν ἀκόρεστη πλεονεξία του. Ὁ λαός τόν μισοῦσε καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀσκοῦσε δριμύτατο ἔλεγχο τῶν παρονομιῶν καί τῶν ἐγκλημάτων του.

Ἕνα ἀπό τά μέτρα πού εἶχε πάρει ὁ Εὐτρόπιος γιά τήν ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων ἦταν καί ἡ κατάργηση τοῦ ἀσύλου τῶν ναῶν. Οἱ ὀδυνηρές συνέπειες ὅμως αὐτοῦ τοῦ μέτρου -τί τραγική εἰρωνεία! -ἔπληξαν πρῶτα τόν ἴδιο. Γιατί σύντομα τά πράγματα πῆραν ἄλλη τροπή.